Inline graphics op deze pagina: 17K totaal

Geen batterij maar zonlicht

Zonnepaneel

Zelfs op een heel regenachtige dag levert het zonnepaneeltje voldoende energie om een van de LEDjes te laten knipperen. Als een plek licht genoeg krijgt om een plant te laten groeien, dan leeft dit stukje elektronica er ook wel mee. Het minuscule wisselstroompje waarmee de weerstand van de aarde wordt gemeten (minder dan een microwatt) tast de sensor niet aan en de plant merkt er niets van.
Ook zonder galvanische effecten hebben veel metalen het in vochtige aarde niet naar hun zin. Hun oppervlak oxideert, waardoor al na korte tijd extra weerstand wordt gemeten. Daarom kreeg de printplaat van de Groene Vinger een speciale behandeling. Een tinbad voor alle kopersporen, en op de sensorpolen een goudlaagje.

Prototypes van de Groene Vinger gaan hun tweede zomer in en doen goed werk voor een reeks verschillende planten. Toch blijft het een experimentele sensor. Je zou verwachten dat planten niet allemaal dezelfde eisen stellen aan de vochtigheid van hun grond, en dat de weerstand ook afhangt van de samenstelling van de aarde. Tot nu toe is daar echter niet zoveel van te merken. Meer invloed heeft de dichtheid van het wortelnet. Als een plant aan verpotten toe is, wordt de Groene Vinger minder betrouwbaar. In elk geval heeft het zin om een plant in het begin scherp in de gaten te houden. Als de Groene Vinger te weinig water lijkt te vragen, steek hem dan wat minder diep in de grond, of draai de stelschroef wat naar links.

Voor de citroengeranium was geen afstelling nodig. Stekje of volwassen plant, regenachtige winterdagen of felle zon - ik kijk alleen naar de Groene Vinger en geef water als de rode LED knippert. Niet alleen bij de sensor, maar netjes rondom en niet te veel. De plant is er heel tevreden mee.

vorige (intro) / volgende (schema)