Iets over de schrijver

Steven Bolt, 53 jaar oud. Eindexamen VWO in 1974. Kort rondgekeken op TU Delft. De verregaande specialisatie bleek niets voor mij, maar de belangstelling voor elektronica bleef: in opdracht van een gokkastexploitant ontwikkelde ik een elektronische teller voor zijn eenarmige bandieten. Het origineel was destijds (1975) elektromechanisch en had in een druk Amsterdams café een levensduur van hooguit enkele weken. `Solid state' ging heel wat langer mee! Voor dezelfde opdrachtgever ontwikkelde Pitronics uiteindelijk een complete fruitautomaat zonder bewegende delen. Nu niets bijzonders meer, toen echt wel vernieuwend.

De naam Pitronics ontstond uit een bijnaam die ik toen kreeg van dichter/schrijver Lennaert Nijgh - Professor Pi, naar een stripfiguur. Ook het bedrijfslogo was een cadeautje. Ik kreeg het van uitgever/graficus/vrachtwagenchauffeur Rob Huygen.

Sinds begin jaren tachtig houdt Pitronics zich voornamelijk bezig met kleine projecten voor een rubriek in het populair wetenschappelijke maandblad KIJK, mijn huidige werkgever. Zo nu en dan gebeurt er iets aardigs tussendoor. Het meest interessant was misschien wel de data-acquisitie voor een kuikenfokkerij.

In 1987 leerde ik vliegen; mijn instructeur Jan Bovee was tevens kuikenfokker, en geïnteresseerd in computers. Hij wilde meer informatie over het wel en wee van de duizenden kuikens, die hij elke zes weken of zo opfokte in een enorme loods. Betere informatie moest het proces sneller en economischer maken. Ik ontwierp een interface op basis van de 6502 microprocessor, om data afkomstig van sensors eens per tien minuten naar een computer in de boerderij te sturen. Gemeten werden de temperatuur (binnen en buiten), de luchtvochtigheid, het verbruik van water en voer, het gewicht van de beestjes, de windsnelheid en de neerslag (de laatste twee met het oog op effectieve ventilatie). De weegschaal stond op de vloer van de loods en de kuikens liepen er vrij overheen. Software in de interface registreerde de gewichtsveranderingen als gevolg van op- en afstappen.

Tijdens het proefdraaien zat ik vaak achter het beeldscherm in de boerderij, kijkend hoe de cijfers voorbij kwamen. De eerste dag geloofde ik mijn ogen niet. Je kon de kuikens letterlijk zien groeien! Binnen drie regels op het scherm, een half uur tijd, steeg het gemiddelde gewicht enkele grammen. Geen wonder eigenlijk. De kuikens kwamen als gele bolletjes van 50 gram of zo, en gingen enkele weken later als twee kilo zware kippen de deur uit...

sbolt@xs4all.nl